Vreemden op een trein veranderen rit in seks

De trein zwabbert en mijn knieën botsen tegen de zijne. Weer. De derde keer in een kwartier—te vaak voor ongelukje, niet vaak genoeg voor een ondubbelzinnige uitnodiging. Ik doe alsof ik in mijn boek verdiept ben, mijn vinger volgt dezelfde alinea die ik al zes keer zonder begrip heb gelezen. Het gezoem van de rails trilt door de bank omhoog, een gestaag ritme dat me aan andere trillingen herinnert. Mijn dijen klemmen onwillekeurig tegen elkaar en ik vraag me af of hij het merkt.

Tegenover me schraapt hij zijn keel—één keer—een geluid dat ik inmiddels zou herkennen na weken van gedeelde ritten. Ik ken de vorm van zijn handen door hoe hij dat leren portfolio op zijn schoot vasthoudt. Ik weet precies wanneer hij zijn colbert na het instappen losknoopt, hoe zijn knie tegen de mijne schampt als hij denkt dat ik niet oplet. Maar vandaag, anders dan alle andere ochtenden, houden onze blikken elkaar net iets te lang vast. Zijn ogen zijn blauwgrijs, donker van meer dan slaapgebrek.

'Volgende halte is niet de jouwe,' zeg ik, gewoon om de woorden tussen ons te proeven. Mijn stem klinkt lager dan bedoeld. De trein zwaait door een bocht en zijn hak duwt tegen mijn enkel onder de stoel.

'Ik weet het.' Hij schuift het portfolio naar zijn linkerhand, langzaam, opzettelijk. Als zijn rechterhand op zijn dij rust, strijkt zijn pink langs de rand van mijn rok die omhoog is geschoven. Het contact duurt minder dan een seconde, maar mijn adem stokt hoorbaar. Zijn mondhoek trilt.

Twee zakenmannen stappen in bij de volgende halte, hun luide gesprek over kwartaalrapporten breekt de spanning als glas. Hij trekt zijn hand terug. Ik staar geconcentreerd naar mijn boek, pijnlijk bewust van elke centimeter tussen ons. Het klikken van de intercom—deuren sluiten—doet mijn maag kantelen. Wanneer de zakenmannen voorbijlopen, ademt hij scherp door zijn neus uit.

'Stap met mij uit,' mompelt hij, ogen op het raam. Een bevel, geen vraag.

Mijn vingers krampen om de rug van het paperbackboekje. Ik tel de hartslagen in mijn keel voor ik eenmaal knik.

De derde halte komt aan in een waas van perronlichten en duwende passagiers. Hij staat eerst op, zijn lichaam zo gedraaid dat het me aan het zicht onttrekt als ik opsta. Zijn handpalm drukt tegen mijn onderrug—één keer, net genoeg om me naar de deuren te geleiden. Dan verdwijnt zijn aanraking, een brandmerk achterlatend onder mijn blouse.

Buiten snijdt de ochtendlucht van de herfst. Hij loopt snel naar de rijen forensenfietsen bij de taxistandplaats, een sleutel uit zijn broekzak trekkend. De motor is strak, zwart, meedogenloos. Ik zie zijn knokkels wit worden om het stuur.

'Ik heb geen—'

'Helm zit onder het zadel.' Zijn stem is ruw. 'Je moet je goed vasthouden.'

Als hij de motor tot leven schopt, gromt de motor tussen mijn dijen als een belofte. Ik sla mijn armen om zijn middel terwijl we wegschieten, mijn wang tegen de warmte van zijn schouder gedrukt door het knapperige katoen. Zijn aftershave is ceder en zout, duizelingwekkend op deze snelheid. Hij neemt de bochten te scherp, mijn lichaam schuift tegen hem aan tot ik tegen zijn rug geplakt zit, mijn tepels stijf onder dunne stof. Als hij eindelijk remt, staan we in een donker steegje achter een naamloze zakenhotel, het soort dat uurwerk huurt zonder vragen.

De lift is een spiegelkooi. We staan naar voren gericht, ademend door de stilte terwijl de verdiepingen oplopen. Onze reflecties verraden ons: zijn kaak gespannen, mijn lippen geopend, de blos die mijn nek afkruipt. Zijn vingers strekken zich aan zijn zij, één keer, voor hij me abrupt omdraait en tegen de muur naast het bedieningspaneel duwt.

'Zeg dat ik moet stoppen.' Zijn adem strijkt over mijn slaap. Zijn heupen drukken de mijne tegen het metaal, zijn hardheid ondubbelzinnig zelfs door wol en zijde heen. De lift pingt, maar hij beweegt niet.

Ik grijp zijn stropdas, trek zijn mond naar de mijne.

Onze tanden botsen. Hij likt in me alsof hij mijn keel in kaart brengt, kreunend als ik tegen hem omhoog duw. De deur opent op een lege gang met flikkerend tl-licht. Hij breekt de kus net lang genoeg om de sleutelkaart te pakken, duwt me terug de kamer in. Mijn knieën raken het matras als hij de deur op slot doet, het geluid definitief. Als ik me omdraai, is hij al zijn jas aan het uittrekken, ogen op me gericht alsof ik zou kunnen verdwijnen.

'Naderbij,' gebied ik, terwijl ik mijn blouse uittrek. Hij gehoorzaamt, knielt tussen mijn benen om mijn panty met een elastiekgerits naar beneden te trekken. Zijn eerste aanraking met zijn tong doet me schokken—te ruw, te direct, zijn greep op mijn dijen houdt me open terwijl hij me eet als een uitgehongerde man. Ik grijp zijn haar, wieg in zijn mond, kreunend als hij zijn goedkeuring zoekt.

Hij trekt zich alleen terug om me op mijn buik te draaien, mijn heupen omhoogtrekkend. Het geritsel van een condoomverpakking, dan het botte gevoel als hij zich met één brute stoot in me schiet. Mijn kreet wordt gesmoord door goedkope polyester terwijl hij me zonder voorspel neemt, elke beweging van zijn heupen zenuwen doet oplichten die ik was vergeten. Ik klauw in de lakens, het hoofdeinde, in het niets. Hij grijpt mijn paardenstaart, trekt mijn hoofd achterover om mijn hals bloot te leggen terwijl zijn tempo onregelmatig wordt.

'Kijk naar ons,' hijgt hij, mijn kin richting de spiegel boven de kast duwend. 'Kijk.'

Onze reflectie is een vieze vlek—zijn shirt half open, mijn borsten zwaaiend bij elke stoot, mijn lippenstift uitgesmeerd waar hij hem afbeet. Zijn hand kruipt rond mijn ribben om over mijn clit te wrijven, en ik kom met een snik, mij om hem heen krampend tot hij vloekt en met een grom in het condoom komt.

Na afloop is het stil. Hij gooit het condoom weg terwijl ik mijn kleren verzamel, we doen allemaal alsof dit gewoon een dinsdag was. Bij de deur aarzelt hij, zijn vingers strijken langs mijn arm.

'Morgen dezelfde trein?'

Ik bij in mijn wang om een glimlach te verbergen. 'Als je lief bent.'

Hij lacht tegen mijn haar voor hij de gang instapt, me achterlatend met het gezoem van de airco en de geur van seks. Mijn huid tintelt waar zijn mond was. Mijn string zit nog opgefrommeld in zijn zak.