De vrouw van de professor

De geur van haar parfum hing nog lang in het collegezaaltje nadat ze was vertrokken. Noten van jasmijn en vanille, lichtelijk bedwelmend, omhulden hem als een geheim dat alleen hij kende. Hij had haar al in de eerste week van het college opgemerkt—Claire, de vrouw van professor Reynolds. Ze was niet subtiel, altijd zittend op de eerste rij, haar benen net genoeg gekruist om een glimp van haar dij te laten zien onder haar potloodrok. Haar blouse kleefde aan haar vormen, de bovenste knop losgemaakt om de delicate holte van haar sleutelbeen bloot te leggen. Ze was jonger dan hij verwacht had voor de vrouw van een professor—misschien midden dertig—met een zelfverzekerdheid die haar onbereikbaar leek maken. Maar dat weerhield hem niet ervan zich voor te stellen hoe het zou zijn om haar aan te raken. Om haar te proeven. Om haar zijn naam te horen kreunen in plaats van die van haar man. Die gedachten waren gevaarlijk, verboden, en volstrekt onweerstaanbaar.

Ze kwam naar elk college, altijd alleen, altijd onberispelijk gekleed. Haar aanwezigheid was, op zijn zachtst gezegd, afleidend. Hij merkte dat hij vaker naar haar keek dan naar de PowerPoint-presentaties, hoe ze zichzelf hield, hoe haar lippen zich krulden tot een subtiele glimlach wanneer haar man een grap maakte. Maar het waren niet de grappen van haar man die haar interesseerden—hij merkte hoe haar blik naar hem flitste, hoe haar ogen net iets te lang bleven hangen. Verbeelde hij het zich? Of was ze zich net zo bewust van hem als hij van haar?

Op een middag, na het college, bleef hij in de gang hangen, alsof hij op zijn telefoon keek terwijl de andere studenten naar buiten stroomden. Claire bleef ook hangen, pratend met een paar collega’s van de professor, haar lach zachtjes weerkaatsend door de gang. Toen de anderen eindelijk wegliepen, draaide ze zich naar hem toe, haar hakken klikkend op de vloer.

„Je zit in de klas van mijn man, toch?” vroeg ze, haar stem zo zacht als honing.

Hij knikte, zijn keel plotseling droog. „Ja, mevrouw.”

Ze glimlachte, een sluwe kanteling van haar lippen die een golf van warmte door hem heen stuurde. „Ik heb je opgemerkt. Je bent erg aandachtig.”

Hij slikte hard, niet wetend of ze hem complimenteerde of plaagde. Hoe dan ook, het voelde als een uitdaging. „Ik doe mijn best.”

Ze kwam dichterbij, haar parfum omhulde hem, haar blik vergrendelde zich met de zijne. „Het is verfrissend om iemand zo... toegewijd te zien.”

Haar woorden waren onschuldig, maar haar toon was allesbehalve dat. Hij kon het gewicht van haar aandacht voelen, de spanning tussen hen als een onder stroom staande draad. Toen ze uitreikte om zijn scheve das recht te leggen, streken haar vingers langs zijn borst en bleven even hangen.

„Zo,” mompelde ze, haar ogen ontmoetten de zijne. „Perfect.”

Ze draaide zich om en liep weg, hem achterlatend met een bonzend hart en zijn gedachten in een storm van verlangen en schuld. Hij zou haar niet moeten willen. Ze was getrouwd—met zijn professor, niet minder. Maar dat weerhield de fantasieën niet ervan hem te overspoelen. Elke keer dat hij haar zag, was het hetzelfde: de manier waarop ze naar hem keek, hoe ze tegen hem sprak, hoe ze hem het gevoel gaf dat hij de enige in de kamer was. Het was fout. Het was verboden. En het was alles waar hij aan kon denken.

Een week later zat hij in de bibliotheek, zich proberend te concentreren op zijn onderzoekspaper. Maar zijn gedachten dwaalden steeds terug naar Claire—haar parfum, haar glimlach, de manier waarop ze hem had aangeraakt. Hij was zo verdiept in zijn gedachten dat hij haar niet opmerkte tot ze recht voor hem stond.

„Mag ik naast je komen zitten?” vroeg ze, terwijl ze haar tas op tafel zette.

Hij schudde zijn hoofd, zijn hartslag versnelde toen ze tegenover hem ging zitten. Ze zei eerst niets, keek hem alleen aan met diezelfde wetende glimlach. Toen schoof ze nonchalant een stuk papier naar hem toe. Het was blanco behalve één regel: Ontmoet me vanavond. Het adres eronder was onbekend, maar de implicatie was duidelijk.

Hij keek haar aan, zijn hart bonsde. „Is dit…”

„Een fout?” maakte ze zijn zin af, haar stem nauwelijks hoorbaar. „Misschien. Maar ik kan niet stoppen met aan je denken.”

Haar bekentenis zond een schok van opwinding door hem heen. Hij wilde nee zeggen, weglopen, vergeten dat dit ooit was gebeurd. Maar de verleiding was te sterk, de aantrekkingskracht van het verboden verlangen onweerstaanbaar. Dus hij knikte, zijn stem trilde toen hij fluisterde: „Ik kom daarheen.”

Die avond kwam hij aan op het adres dat ze hem had gegeven—een klein, afgelegen huisje verscholen in het bos. Ze opende de deur, gekleed in niets anders dan een zijden badjas, haar haar los over haar schouders, haar ogen donker van verlangen.

„Ik wist dat je zou komen,” zei ze terwijl ze opzij stapte om hem binnen te laten.

Hij aarzelde even, zijn geweten schreeuwde om terug te keren. Maar toen reikte ze uit, haar vingers streelden zijn wang, en alle rationele gedachten verdwenen. Hij kuste haar hongerig, zijn handen gleden over haar lichaam terwijl ze hem dichter tegen zich aan trok. Haar badjas viel op de grond, haar naaktheid werd blootgelegd, en hij kreunde bij het zien van haar—perfect, adembenemend, en helemaal van hem.

Ze strompelden naar het bed, hun kussen werden steeds dwingender, hun handen verkenden elke centimeter van elkaar. Toen ze hem eindelijk binnenin zich nam, voelde het alsof hij droomde. Ze bewoog met hem mee, haar hijgende kreunen dreven hem tot waanzin, haar nagels groeven in zijn rug terwijl ze smeekte om harder, sneller, dieper.

Daarna lagen ze in elkaar verstrengeld, haar hoofd rustte op zijn borst, haar vingers tekenden luie patronen op zijn huid.

„Dit kan niet nog een keer gebeuren,” fluisterde ze, hoewel haar woorden overtuiging misten.

Hij knikte, wetend dat ze gelijk had. Maar terwijl hij haar dicht tegen zich aan hield, haar hartslag tegen de zijne voelde, kon hij niet helpen maar zich afvragen of dit slechts het begin was van iets veel gevaarlijkers—en veel opwindenders.