De Manier Waarop Ze Bibbert

Mijn benen blijven maar trillen. De gedachte schiet door me heen als een stroomstoot, scherp en elektrisch. De hotelkamer ruikt naar schoon linnengoed en iets zwaarders daaronder—zijn parfum misschien, of de bedwelmende muskus van mijn eigen verlangen. Ik blijf friemelen aan de rand van het dekbed. Het matras veert in onder zijn gewicht als hij naast me gaat zitten. Geen van ons zegt iets.

Ik heb dit honderd keer verbeeld. Onder de douche, tussen mijn lakens, tegen het stuur van mijn auto midden in de nacht—flitsfantasieën van handen die niet de mijne waren. Maar nu hij hier is, verstikt de realiteit me. Zijn vingers strijken over mijn knie en ik schrik alsof het gloeiend heet is. Hij grinnikt—niet gemeen, gewoon warm.

“Zenuwachtig?” Zijn stem is hees. Ik knik. Te snel. Zijn hand glijdt langzaam omhoog langs mijn dij, speelt met de zoom van mijn jurk. Mijn adem stokt als zijn duim de rand van mijn slipje vindt. Katoen, al vochtig. Hij zal dat voelen. De gedachte jaagt een domme schok door me heen. Zijn andere hand vindt mijn nek, eelt schraapt zachtjes, kantelt mijn kin omhoog. “Zeg maar wanneer ik moet stoppen,” mompelt hij. Zijn lippen strijken één keer over de mijne, tastend. Dan nog een keer, harder. Mijn tanden graven in mijn onderlip om niet te jammeren.

Hij kust alsof hij de hele nacht de tijd heeft. Alsof hij het gewicht van mijn mond tegen de zijne uit het hoofd leert. Als zijn tong binnenglijdt, slaak ik onbedoeld een kreun—een hoog, schril geluid. Zijn greep verstijft. “Daar is ze,” gromt hij. De woorden schieten rechtstreeks tussen mijn benen. Hij duwt me achterover op het bed, mijn jurk krult op rond mijn middel. Koude lucht strijkt langs mijn dijen. Zijn knokkels strijken erlangs, dan naar binnen, volgen het kant van mijn ondergoed. Ik werp me op van het matras als zijn vingers op de vochtige plek drukken.

“Jezus, je doordrenkt.” Zijn stem wordt lager, rauwer. Hij haakt twee vingers onder het kant en trekt het langs mijn benen omlaag. Mijn heupen schokken. Zijn mond krult terwijl hij het stofje weggegooit. “Kijk jou toch.” Zijn duimen spreiden me open en ik voel de blos over mijn borst kruipen. “Zo mooi hier. Heel roze en verwachtingsvol.” Een vingertop strijkt langs mijn opening, nauwelijks voelbaar. Ik huil. “Ontspan.” Zijn adem strijkt tegen mijn binnenkant dij voordat zijn tong een lange, trage streep over mijn kut likt.

Ik hap naar adem alsof ik verdrink. Zijn handen houden mijn heupen tegen terwijl hij het nog eens doet—lichter, spelend aan de rand. Mijn dijen proberen uit instinct dicht te klappen. Hij grinnikt tegen me aan, de trilling maakt dat ik kronkel. “Niks daarvan.” Zijn tong beukt één keer tegen mijn clit, scherp. Ik kreun. “Ik laat je zo eerst komen,” mompelt hij. Zijn lippen sluiten om de tere knop en zuigen. Mijn zicht verbleekt aan de randen. Een van zijn vingers duwt tegen mijn opening—alleen het topje, net genoeg om me om niets heen te laten knijpen. “Godverdomme,” hijgt hij. “Je bent zo strak.”

Ik weet niet meer wat voor geluiden ik maak, alleen dat zijn mond meedogenloos is. Een tweede vinger duwt naast de eerste naar binnen, krullend. Ik grijp de lakens vast. Het strekken brandt een beetje, maar de manier waarop zijn duim rondjes wrijft over mijn clit overstemt het. De druk windt zich op laag in mijn buik, een blootliggende draad. “Zo is het goed,” hijgt hij. Zijn vingers pompen harder. “Kom op mijn vingers. Laat me het voelen.” Zijn tanden schampen langs mijn dij en het breekt—genot stuwt zo snel omhoog dat mijn rug van het bed veert. Ik knijp om hem heen, trillend. Hij stopt pas als de overgevoeligheid pijn nadert. Als hij zich terugtrekt, glimt zijn kin.

Ik tril nog steeds als hij zijn riem losmaakt. Het zicht van hem—hard, woest rood, vochtig—doet me het water in de mond lopen. Hij streelt zichzelf, ogen op mijn gespreide plek. “Ik ga je nu neuken,” zegt hij, en ik knik wild. Hij positioneert zich, de top wiekt tegen mijn opening. Zijn stem zakt tot een fluistering. “Zeg het als ik je pijn doe.”

En dan duwt hij naar binnen.

Het is—veel. De volheid rooft mijn adem. Hij gaat langzaam, centimeter voor centimeter, zijn kaak gespannen alsof hij zichzelf tegenhoudt. Mijn nagels graven in zijn schouders. Als hij helemaal in is, blijven we allebei stil. “Oké?” hijgt hij. Ik knik, verbijsterd. Zijn heupen twitchen experimenteel en de wrijving laat me naar adem happen. Hij vloekt. “Je voelt—” De rest gaat verloren als hij hard stoot, een kreun uit me perst. Vanaf daar is het een waas—happende adem, zijn naam die van mijn lippen rolt, het natte geluid van huid tegen huid. Zijn ritme wankelt als ik weer om hem heen knijp, jammerend. “Verdomme, ga je—?” Hij breekt zichzelf af om te kreunen als ik een tweede keer kom, pulserend om zijn pik. Zijn heupen horten, dan duwt hij zich diep met een verstikt geluid. Warmte gutst in me.

Hij stort boven op me, we hijgen allebei. Zijn lippen vinden mijn keel, lui en met open mond. Als hij zich terugtrekt, jammer ik om het verlies. Zijn lach blaast tegen mijn sleutelbeen. “Al hebberig?” Zijn vingers strijken door de troep tussen mijn dijen, verzamelen het om terug in me te duwen. Mijn hele lichaam schokt. “Geen zorgen,” mompelt hij. “Er zijn nog zat eerste keren te proberen.”